Pukema Rock festival - 17, 18 en 19 september 2010, Festivalweide Puurs

Een twaalfliterfles champagne? Een Braziliaanse voetballer? Een van de Drie Koningen? Een roman van Lawrence Durrell? Het mag duidelijk zijn: Balthazar is vele dingen tegelijk en bekt goed in alle talen. Maar de Balthazar voor wie wij hier beleefd uw aandacht vragen, is een pittige popband met wortels in Kortrijk, die er jaren geleden tijdens zowat ieder denkbaar rockconcours met het erelint vandoor ging en sindsdien uitgebreid aan uw oren kwam knagen met radiohits als ‘This is a Flirt’ (2007) en ‘Bathroom Lovin’: Situations’ (‘08).

Als relatief jonge groep speelde Balthazar vaak over de landsgrenzen, tot in Zuid-Afrika toe. “Het leuke is dat je je dan telkens weer helemaal moet bewijzen en in contact komt met lieden die heel anders tegen je muziek aankijken dan het publiek dat met je mee is gegroeid”, vertelt zanger-gitarist Jinte Deprez. “Het heeft ons geleerd dat je als band sterk in je schoenen moet staan. Bestaansrecht is iets dat je moet verdienen.”

Vandaag is het vijftal, dat al sinds 2005 aan de weg timmert, eindelijk klaar voor het grote werk. Zijn eerste langspeler heet ‘Applause’ en dat is precies het geluid dat op alle banken zal weerklinken zodra de wereld er kennis van heeft genomen. “Het heeft even geduurd, maar we wilden pas een cd uitbrengen wanneer we er helemaal klaar voor waren en een eigen smoelwerk hadden. Je debuutplaat maak je slechts één keer, dus kan het maar beter meteen een schot in de roos zijn.” Een zekere drang naar perfectionisme is de groep niet vreemd.

“Met de nummers die we voordien uitbrachten, hadden we nooit het gevoel dat we de echte Balthazar hadden neergezet. Doorgaans waren we ze ook na anderhalve maand al beu”, zegt zanger-toetsenspeler Maarten Devoldere. “Hebben we op het podium een nummer twintig keer op dezelfde manier gespeeld, dan zijn we geneigd er aan te gaan prutsen om het fris en spannend te houden. Teveel routine is moordend voor je creativiteit.”

Sinds Balthazar in 2005 de Kunstbende won en alle concurrenten overklaste op Westtalent en tijdens de Rock Rally van '06 de KBC publieksprijs kreeg, viel zijn groeiproces rechtstreeks op de radio te volgen. “Die eerste singles vertegenwoordigen een ontwikkelingsfase die nu definitief achter ons ligt.

Daarom staan ze ook niet op de cd. We wilden bewust voorrang geven aan onze nieuwere werk”, klinkt het bij de West-Vlamingen. De elf tracks die ‘Applause’ wél hebben gehaald, werden de  voorbije drie jaar bedacht door Jinte Deprez en Maarten Devoldere, die samen de kern van de groep vormen. Het zijn eenvoudige popsongs die je probleemloos bij een kampvuur zou kunnen spelen, maar aangezien er al genoeg ‘gewone’ liedjes bestaan kleurt Balthazar ze liever in op een manier die de verbeelding prikkelt.

Bijvoorbeeld: door ze van een intrigerend arrangement en een aanstekelijke groove te voorzien. Een en ander is het resultaat van een langdurig trial & errorproces.

Sommige nummers werden tot twintig keer heropgenomen en ondergingen diverse gedaanteveranderingen. “Het geheim zit hem in de dosering van de ingrediënten”, legt Jinte Deprez uit. “Iedere noot die wordt gespeeld moet noodzakelijk zijn.”

De vooruitgestuurde single ‘Fifteen Floors’ is niet helemaal representatief voor de huidige groepssound, want Balthazar wil zich niet laten vastpinnen op één enkel kunstje. Behalve uit pop en rock put het vijftal ook uit hiphop en elektronica.

“Veelzijdigheid is een van onze troeven”, oppert Deprez. “Onze muziek is geen doodlopend straatje: we kunnen er heel veel kanten mee uit.”

Ondanks de stilistische verscheidenheid van het materiaal vormt de groove, gecreëerd door even simpele als repetitieve bas- en drumpartijen, de rode draad door de songs, die verder worden opgesmukt met keyboards en gitaar. De drums zijn weliswaar gebouwd rond loops, zoals gebruikelijk is in hiphop en dance, maar doordat alles live is ingespeeld klinken de songs verrassend levendig. En omwille van de coherentie komen op iedere track dezelfde klanken terug.

De twee spilfiguren van Balthazar wisten vooraf heel goed wat voor plaat ze wilden maken: eentje waarop de nadruk zou liggen op sound, dynamiek en reliëf. Er werd met verscheidene producers gepraat, maar geen van hen bleek op dezelfde golflengte als de groep te zitten. “Het kostte ons ook wel moeite ons werk uit handen te geven. Bovendien vonden we dat onze cd een synthese moest zijn van alles wat we de jongste jaren zoal hadden ontdekt.” Dat traject kenden Maarten Devoldere en Jinte Deprez beter dan wie ook. Uiteindelijk besloten de twee laatstejaarsstudenten in productietechniek de klus zelf te klaren. Daarbij hadden ze vooral oog voor wat ze als ‘the big picture’ omschrijven. Van een vaste rolverdeling was in de studio geen sprake: de heren maken zich sterk dat geen enkel instrument werd bespeeld vanuit het standpunt van een muzikant. Hoewel Deprez officieel de gitarist van de groep is, werden ruim de helft van de gitaarpartijen door Devoldere of een ander bandlid vastgelegd. “De beste en puurste dingen ontstaan net doordat iemand naïef en onbevangen met een instrument omgaat. Dank zij die manier van werken slaag je erin de gebruikelijke clichés te omzeilen.”

Samen met violiste-zangeres Patricia Vanneste, bassist Simon Casier en drummer Christophe Claey hebben Deprez en Devoldere op ‘Applause’ hun uiterste best gedaan een eigen sound te creëren. “Want”, zeggen ze, “we wilden niet het zoveelste afkooksel van een buitenlands voorbeeld zijn.” De plaat werd gemixt in de Noorse stad Bergen door ene Yngve Saetre.

Humor is in de songs van Balthazar geen taboe: de groep mijdt zwaarmoedige clichés, waardoor zelfs in een dramatische song als ‘Blues for Rosann’ algauw een relativerende noot wordt verstopt. “Toch willen we ook met onze teksten de aandacht trekken”, stelt Devoldere, een fan van Bob Dylan en Leonard Cohen.

“Als je popmuziek maakt, staan de mensen er vaak niet bij stil dat je misschien ook wel iets te zeggen hebt.” Aan ambitie heeft Balthazar alvast geen gebrek: “We willen echte songs schrijven, ook al worden die door grooves aangestuurd. En we zijn gek op catchy melodieën, maar willen tegelijk een verhaal vertellen.”

Dat verhaal heet ‘Applause’. Als u twee handen hebt, weet u wat u te doen staat.