Pukema Rock festival - 17, 18 en 19 september 2010, Festivalweide Puurs

Pril was hij, maar reeds fier helmboswuivend, toen Wim Punk met vastberaden tred het podium van de Rock Rallyfinale betrad. Een kleine week vóór de schokgolven, die avond in gang gezet, het Oekraïense plaatsje Tsjernobyl zouden bereiken, riep hij “Shit!” en dat hij Barbara Carrera begeerde, maar vooral opmerkelijk was dat de aanwezigen terstond doordrongen werden van de vaststelling dat Lier, een oord dat voordien slechts kon bogen op Felixen, Gommaars en een eigenaardige toren, nu plots aanspraak kon maken op het bezit van een pas ontdekte rock ‘n’ rollmijn, met vele aders en uitgekiende ontstekingsmechanismes.

Het beperkte gezelschap waarmee hij die avond de derde prijs tot zich nam, droeg de naam The Wolf Banes.  Zowat een jaar later, in 1987, groeide dat uit tot een kwintet, en dáár willen wij het, met uw welnemen, even verder over hebben. In elkaars gezelschap beschikten deze jonge mannen namelijk over een buitenordelijke gave om hun liedjes te laten klinken alsof het feest reeds, en telkens weer, op een hoogtepunt was aanbeland. Vooral het opruiende zeemanslied ‘As The Bottle Runs Dry’ bleek aan te zetten tot gedrag waarvan de groep akte nam, maar waarvoor zij ook elke verantwoordelijkheid streng afwees.

Zich bewust van de opwinding die zij konden veroorzaken, besloten The Wolf Banes deze gave te documenteren, uit filantropische meer dan andere overwegingen. Samen met George Kooijmans, een vakmens, kwam aldus “Where Is The Party” tot stand. Waarna de hort weer riep, en een groeiende schare roodaangelopen  toeschouwers. Stellers van gedrukte bladen lieten ronkende namen vallen (Clash, Eddie Cochran), alsook lichtzoemende (Replacements, Hoodoo Gurus, Nomads), maar allen waren zij het erover eens dat The Wolf Banes niet alleen fantastisch waren, maar ook heel tof. Hun woorden, niet de onze, maar u vat de kern van de zaak. Daaropvolgende langspeelplaten “High Five” en “Suite 16” bevestigden zulks, en beide werden zij gevolgd door nieuwe blijde inkomsten in binnen- en buitenland. Helaas, het vele reizen en koude schotels tot zich nemen eisten hun tol: een lichte moeheid nam zich van de jongens meester, en hoewel zij nimmer ongenoegen kregen met elkaar, besloten de vrienden toch elk huns weegs te gaan. Zo werden zij heren. En de taak van een heer ligt, dat is geweten, helder voor hem. Het is bijgevolg met onverholen blijdschap dat wij u kunnen melden: The Wolf Banes hebben besloten niet meer aan hun plicht te verzaken. En wij stellen met vreugde vast dat leeftijdserosie geen vat heeft gekregen op hun charmerende voorkomen, noch op de energieke wijze waarop zij gitaren hanteren zullen, en ezelsvellen betrommelen. Alsof het een debuut betrof, zo rolden zij in de opnamestudio elkaar in een blije roes voor de voeten, en dat laat zich horen: nieuwe single XXXXX werd door de diepfronsende directie van De Post  al in de ban geslagen wegens té meefluitbaar en dus Georoute-onverenigbaar, en dat er eerlang ook een volle compact disc zal verschijnen, zit deze heren danig dwars. Daar kunnen of wensen The Wolf Banes echter geen rekening mee te houden. Dit jaar nog zullen zij de toch al soepele spieren losgooien op een aantal welgekozen podia, en in 2010 kunnen lente- en zomerfestivals die zich een dankbaar publiek wensen te verschaffen, rekenen op de hulp van een inmiddels welhaast vloeibaar uit de pols spelende groep. Als dat geen opluchting is!